Yağmur; romantizmi, bereketi, yenilenmeyi ve daha birçok şeyi canlandırır insan zihninde. Sanırım bu durum son birkaç yılda iyiden iyiye değişti. Birçok memlekette yaşanan olumsuz durumların ardından, yağmur deyince insanın zihninde felaket senaryoları canlanıyor. Esnaf malını kurtarma, vatandaş canını kurtarma derdine düşüyor. Bu durum sadece Fethiye’ye özgü değil elbette. Memleketin çoğunda aynı sahne, aynı figüranlar ve aynı başrollerle sıklıkla ve büyüyerek sahnelenmeye devam etmekte. Bizim buralarda da durum pek iç açıcı değil. Kısa vadede düzelir mi? Pek sanmam. Çözümsüz mü kalır? Onu da pek sanmam…Bizim bölgemizdeki tablo da ne yazık ki umut verici görünmüyor. Bir paradoks olarak kalmaya devam edecek gibi görünüyor.
Ben konuyu hepsinden ayrı bir noktaya çekmek istiyorum. Meseleyi, yaz aylarında başa çıkılamaz boyutlara gelen susuzluk açısından ele almak, kişi ya da idare boyutunda bir yoklamakta fayda var. Kayaköy’ü bilirsiniz. Yıllar öncesinde adamlar, köyü kurdukları tepeden elverişli bir güzergâhta, yağmur suyu için sağlıklı bir ortam kurmuşlar. İrili ufaklı sarnıçlar inşa etmişler ve bunları yaz kış günlük tüketimde olağan bir su kaynağı hâline getirmişler.
Bizim şimdiki teknolojimizle, hâlâ içme suyu adı altında damacanalara devasa bütçeler ayırmak zorunda kaldığımız göz önüne alındığında, yağmur suyunun daha basit yöntemlerle sterilize edilerek içilebilir hâle getirilmesi mümkünken, ya da en azından yazları su sıkıntısı çekmeden sezonu tamamlamamız basitken, bir de bunların felaketleriyle uğraşmak zorunda kalıyor olmamız düşündürücü. Deniz suyunu içme suyuna çevirmek için kurulan tesisler ve bunlara harcanan paralar göz önüne alındığında, böylesine bol ve bedava olan yağmur suyunun ziyan olup gitmesine seyirci kalan, seçilmiş ya da atanmış kimselerin kurumlarını harekete geçirmemesi ise toplumumuz ve Fethiye için ayrı bir başlık altında, sadece ekonomik değil sosyolojik olarak da incelenmesi gereken bir mesele.
Ne diyelim, birçok lüzumsuz işe vakit, nakit ve emek ayıran bu kurum ve kişilerin, böylesine hayati meselelere bir an bile vakit ayırmamalarını ibretle seyrediyorum. Buradan bir çağrımdır: Devletin, yani milletin hizmetinde olan kurumların işleyişini kontrol ve denetim merci olmanın ötesine çıkarıp hizmet veren, kaynak yaratan birer mekanizma hâline getirmek için yetkililer neyi, kimi beklemektedir? Açık yüreklilikle dile getirip sormak isterim. Vurdumduymazlık ya da iş bilmezlik değil bu; bilakis, benim gözümde, Devletin imkânlarını millet hayrına sunmamak vatana değilse bile gelecek yapılan kötülüklerden sadece biridir diye düşünüyorum…
Bir başka konu ise tarım arazisi ve sit alanı olan Kayaköy’de, tarımsal sulama adı altında izin verilen ve açılan derin sondaj kuyulardır. Bu kuyulardan, villa olarak işletilen ve hiçbir denetime tabi olmayan havuzların doldurulmasına, pervasızca ticari olarak yararlanılmasına göz yuman Tarım ve Orman ilçe müdürlüklerimize de ayrıca teşekkür etmek isterim. Elbette kanun, belirli şartlarda vatandaşına, amacı için kullanılması şartıyla belirli izinler vermektedir. Lakin ahbap çavuş ilişkisi içinde çözülen ve denetlenmeyen bu su kuyularında, yetkili arkadaşlarımızın da vebali bir hayli fazla. Bunu da hatırlatmak isterim. Bu sondaja izin veren kurum ve kişilerin, geriye dönük olarak verdikleri izinlerin ne amaçla kullanıldığını kontrol edip etmediği, ettiyse şikâyet üzerine dahi önlerine gelen benzer konuları hangi ciddiyette ve hangi boyutta ele aldığı da kanımca araştırılmalıdır…
Günümüzde su, sadece çocuklarımızın geleceği ve memleketin var olma meselesinin ötesinde, küresel olarak bir sermaye, bir emtia olmanın en güçlü adayı. Suya yapılacak yatırımlar, çıkmayan doğal gaza ya da petrole yapılan araştırmalardan daha kalıcı, daha hayati ve daha mühim bir mesele. “Su hayattır” mottası, felsefi bir sözün ötesinde, insanın ve diğer canlıların yaşam formlarını koruyabilmek için ihtiyaç duydukları ana kaynak olması nedeniyle en büyük ekonomik getiri ve götürü kalemidir. Hani hepimiz konforumuzu çok seviyoruz: “Parası olan faydalansın, parası olmayan avucunu yalasın, kısacası altta kalanın canı çıksın” minvalindeki hayat görüşümüz içinde bu mesele hayatidir. Altta kalanın canı çıksın diyenler, parası olmayan su da içmesin kafasındakiler, deveden büyük fil var. Şimdilik deve olarak memlekette suya erişebiliyor olmanızın, sizin küçük sermayelerinizin, filler susuz kalıp gelindiğinde hiçbir anlamı kalmayacağını, yol yakınken fark edin lütfen…Kaçak villalarda ki müşteriler her yıl ağustosta popolarını dahi yıkayamadıkları için birer birer çekip gitmiyorlar mı ? Ya bir de bunların ağababaları tatile değilde hayatta kalmak için gelmeye karar verirlerse ne yapacaksınız? Bir düşünün derim… Benim gözümde su nimettir…
Sevgiyle kalın,sağlıcakla kalın… Keyifli haftalar dilerim….
