YAZARLARIMIZ

Adnan SARAL
BİZDEN BİRİNİN AKIBETİ

Akın Tezel
Bu Gidişle Kayık İskelesi Zor ...

Celal Bozkurt
BARIŞ…SEVGİ…DOSTLUK…KAYBETMEYİ...

Coşkun Karabulut
SAMİMİ İNSANLAR OLMASA DÜNYA Ç...

MESUT KOÇ
GÜLDÜRMEYİN İNSANI, NE PROTESTOSU?

Nuri Kıvrak
“ NEDEN TAKMIYORSUN BE KARDEŞİM “

Nuri Kuzugüdenlioğlu
TÜRK DÜNYASINDA BİR ÇINAR DEVR...

Ömer Faruk Bilgili
TATİLDE CAMİ-ÇOCUK VE KUR’AN B...

«

»

Tüm Yazarlar

Anket

Hangi haber kaynaklarını takip ediyorsunuz?

Yazılı Medya

İnternet

Televizyon

Radyo

Nuri Kuzugüdenlioğlu
ATATÜRK’Ü ANLAYABİLMEK

“İnsan değerini bilmek için insan olmak lazımdır.”

İbni Sina

İnsanları ve olayları değerlendirirken, her aklı başında insanın kabul ettiği bir kural vardır: Olayları geçtiği zaman ve koşullar dikkate alınarak değerlendirme yapılmalıdır. Yoksa hata yapılmasından kurtulunmaz.

“Altın yere düşmekle düşer mi kadrü kıymetten!..” diyen Namık Kemal çok haklıdır.

Altının değerini de ancak alınla uğraşan SARRAF bilir. Yoksa bir semerci değil!..

Gerçekten altın hangi koşulda olursa olsun, isterse çamura batsın, ayarını ve değerini kaybetmez, korur. Ama, geçici olarak, bazen altın olmayan, nice kalp şeyler yalan, dolanla kendini altın kabul ettirirler. Şükür ki bu hal devam etmez, bir zaman sonra böyle sahtekarların altın değil, bir kalp para olduğu anlaşılır. Kendini aslan sanan, tavuskuşu gibi renk renk tüylerle bezenmiş kuşun, tüyleri dökülünce ufacık, zavallı bir tavuk olduğu ortaya çıkar.

Bu tip insanlar ne şandan, ne şereften pay almışlardır. Ne de böyle yüce niteliklere sahip olanların kadrini bilirler. Söz gelimi hayatını öne koyup, silahlı Yunan askerlerinin sancaktarını kurşunlayan Hasan Tahsin veya ağzı köpürerek sözde Müslümanlık taslayan ve İSLAMA uymayan bir ahlaksızlıkla, bağ testeresi ile başı koparılan GENÇ, kahraman Cumhuriyet subayı Kubilay, bir anlam taşır. Namus ve şerefin değerini bunlara sahip olmayan ne bilecek!..

Atatürk bizi insan safına-hakkettiğimiz Şerefli mevkie, çıkarmak için yaptığı DEVRİMLERİ yaparken hayatını, canını, kazandığı bütün zafer ve mevkileri kaybetmeyi göze alarak hareket etmemiş midir? Bunları yaparken Kubilay’ın başını kesen ahlaksız yobazların sayısız olduğunu bilmiyor muydu? Ama, çok sevdiği ULUSUNU uygar yapabilmek için, Dünya ulusları arasında hakkı olan Şerefli yere getirmek için her şeyi göze almalıydı. Aldı da!..

Söz gelimi Atatürk, Türk askerinin cesaretini ve üstün niteliklerini her cephede, hele Çanakkale’de, yakından görmüştü. Tanıktı. Soyundan gelen niteliklerine emsalsiz bir İMANA sahip oluşuna da tanıktı. Kendisi de Allaha inanan, bu inançla hareket eden bir adamdı: “Dinsiz bir millet yaşayamaz!..” dediği halde nice Müslüman olmayıp, sadece Müslüman görünen DİNCİLER (dindarlar değil) ona dinsiz diyebiliyorlar. Yunanların yıkıp, yatkıları yüzlerce camiyi hemen yaptıran adamken ahlaksızca CAMİ yıktıran dinsiz diye adını kirletiyorlar. “Türk gençleri Atalarını tanırlarsa daha büyük işler yapacak güce sahip olurlar” dediği halde aleyhinde bulunmak için “Milleti ecdadından koparmaya çalıştı diyorlardı. Ve daha nice söylenen yalanlar, atılan çamurlar…

Mustafa Kemal kendini millete adamıştı. İdeali büyüktü. Oraya varmak için her şeyi, her özveriyi yapabilirdi. Buna cesareti ve samimiyeti yetiyordu. Halkını eğitecek, çalışkan, üretken, kimseye KUL olmayacak, bilinçli birer Cumhuriyet vatandaşı olacaktı. Aklı ve Bilimi rehber yapan, dünya uluslarıyla yarışabilen şerefli bir millet ortaya çıkacaktı. Ama bunlar çok kolay olmayacaktı. Olsun. O büyük adam, küçük işlerin adamı değildi ki… Geçici bazı yanlış düşünceler, bir gün gelir yerini isabetli hükümlere terk ederdi, elbette.

Atatürk, Türk’ün büyüklüğünü biliyordu. Bunun başka milletlerce de bilinmesini istiyordu ve bunu ispat edecekti. Belki, deyim yerindeyse, yorgan pireli idi ama o, pireyi temizliyordu, yorganı da yakmıyordu. Tarihin bize yüklediği görevleri yükleniyordu ama sadece kendimiz için olanlarını. Ne el için ölmeyi istiyordu, ne de ele uşak olmayı. Atalarımızı çok iyi analiz yapıyor, üstünlüklerimizi ve zayıf taraflarımızı tartıyor, bir daha aynı hataları yapmamak için ne gerekiyorsa onun koşullarını hazırlıyordu. Önceleri belki yadırganacaktı. İyi niyetli eleştiriyi, karşı fikirleri söylemek hoşgörülürdü. Ama, hem dindar görünüp, hem de dini imanı bir yana bırakıp Dinsiz, imansız ona saldırmak!.. Söz gelimi “Yunan Mezalimi…” diye kocaman kitabı yazıp, bize bu vahşetten, kadınlarımızın namusunu bu ahlaksızlıktan kurtaran adamın sadece ADINI kitabın bir yerinde anmayan adam ne Müslüman olur, ne de TÜRK!.. Bunu yapmayan namustan, şereften bahsedebilir mi? Bu mübarek dinimizin asla kabul etmeyeceği bir günahtır.

Atatürk’ü tanımak çok zor değildir. Çünkü onun milletinden sakladığı bir şeyi yoktur. Serveti, şanı, zaferleri, rütbesi ona VIZ!.. gelir. Sadece halkının beslediği sevgisi ve Türk olarak doğması ona yeterdi…

(SÜRECEK)

Tüm Yazıları

Arama

YAZARLARIMIZ

Anket